Porfir aktori (E diel 4 nëntor)

U martirizua në vitin 270. Rridhte nga Efesi, por ishte në shërbimin e kontit të Aleksandrisë, duke ushtruar profesionin e neveritshëm të “gaztorit”, atij që i bën njërëzit për të qeshur.Një herë shoqëronte të zotin në Qesari, ndoshta të Palestinës dhe jo të Kapadhokisë. Aty, midis të tjerave, luanin duke u tallur me Pagëzimin e të krishterëve. Një koleg i tij, d.m.th gaztor, duke luajtur rolin e episkopit, “pagëzoi” Porfirin, i cili duke dalë nga uji dhe i veshur me rrobën e bardhë të porsandriçuar mohoi pseudoperënditë dhe u bashkua me të Kryqëzuarin! Dhe këtë e bëri sepse pa engjëj që e mësuan që të falej i kthyer nga lindja dhe të bënte shenjën e Kryqit.Shfaqja e engjëjve u hapi sytë e mendjes edhe shumë të pranishmëve të tjerë, të cilët përqafuan dritën e njohjes së Perëndisë dhe u pagëzuan nëpërmjet një reje - fenomen i rrallë në Agjiologji, që ka bazë nga Shkrimi i Shenjtë (I Kor.10.2).Shenjti, me gjithë urdhrin e kontit, nuk u rikthye në idhujtari, dhe u dënua me prerje të kokës e u skuq i tëri me gjakun e vet si me purpur (greqisht = porfir).

The Feast of the "Birth of the Theotokos" is Celebrated with Majesty at the Holy Monastery in Ardenica

    The Holy Monastery of the Virgin Mary at Ardenica again this year opened its doors to welcome hundreds of people from surrounding villages, as well as from many cities of Albania. There were many believers who lined the premises of the monastery on the eve of this feast. They wanted to take part in the vigil organized every year on this special day. This is a tiny gift that a believer can do to express his gratitude, love and thankfulness to the Mother of our Lord.
    The vigil, which continued even after midnight, was attended by the Bishop of Berati, His Grace Ignatios and by the Bishop of Amantia, His Grace Nathanael. The Divine Liturgy, which was celebrated in the early hours of the morning of 8 September, was led by the Bishop of Berati, Ignatios and by Bishop Nathanael. We should not forget that the Monastery in Ardenica has been and is one of the most important centers of Orthodoxy.
    It is the main spiritual center there in Myzeqe, which has resisted time, and especially the atheist persecution. For a long time the monastery had been desecrated by the communist regime and later by those who covet money. The monastery is a blessing for this entire region and is in the mind, the heart and the soul of every person in this area and of every Orthodox Christian. Also, we must not forget that this center, which has been so great blessing for all of us, was restored by the extraordinary commitment of Archbishop Anastasios. The best way to thank him, the best way to express our gratitude is to value this gift, to take care of the monastery in order that it may regain the splendor of old.
Lluka Koroveshi

Message of the Archbishop

In the life of Christ, which reached to its’ apex in His Cross and Resurrection, revealed the multi-faceted peace, that He gives to the world. The God to whom we have based our confidence, is a “God of peace” (Phil. 4:9). This peace originates in the depths of human existence to become a beneficial force which calms the whole world. The peace which the New Testament preaches is multidimensional: personal, social, and at the same time holy, complete, and eschatological.    The Christian concept of inner peace is something much deeper and broader than the calmness of the stoics or the Nirvana of the Buddhists and it is not related at all to apathy for what happens around us. The Gospel revealed that the opposite of peace is not war, but egoism, the personal, communal, national, and racial egotism. Here the origin of the threat to the peace is found and here is where we should turn our attention and our effort.

Filloi me lutje e shpresëtari Viti i ri Kishtar

Kisha Orthodhokse kremtoi më 1 shtator fillimin e Indiktit ose fillimin e Vitit të ri Kishtar. Qëllimi i Vitit Kishtar është t’u kujtojë besimtarëve mësimin e Ungjillit dhe ngjarjet kryesore të historisë së krishterë në rrjedhën e kohërave. Në kishën katedrale “Ungjillëzimi i Perëndilindëses” në Tiranë, ashtu sikurse në shumë kisha te vendit tonë dhe në shumë vende të botës orthodhokse u krye Liturgjia Hyjnore dhe Shërbesa e Ajazmës. 1 shtatori është dita e parë dhe nisja e predikimit mbi misterin e dashurisë hyjnore, ndaj besimtarë të shumtë i kushtojnë rëndësi kësaj dite që ka për qëllim të orientojë lutjen dhe të ndikojë për jetën në vazhdim. Besimtari, brenda mistereve të Kishës dhe në mënyrë të veçantë me Liturgjinë Hyjnore jeton përtej kohës dhe nëpërmjet saj, ai pret jetën e përjetëshme. Në urimet e shumta të klerikëve dhe besimtarëve spikati mesazhi se nëse duam që ta fillojmë mbarë këtë vit të ri kishtar, duhet të bashkohemi me Krishtin dhe të duam njëri-tjetrin, ashtu siç na do ne Perëndia.

 

Shën Nikita

Shën Nikita ishte nga fisi i Gotëve që ishin vendosur përtej lumit Istra në vitet e Kostandinit të Madh. Si një diell i ndritshëm Nikita ndriti në mes të atyre reve të barbarizmit sepse nuk u bë si të tjerët. Kjo për arsye se që në moshë të vogël u njoh me besimin kristian nga episkopi Theofil i cili shpesh i kujtonte Nikitës fjalët e Apostull Pavlit: “Po ti qëndro në ato që mësove e u vërtetove, duke ditur prej cilit i ke mësuar; edhe se që nga foshnjëria i di shkronjat e shenjta, të cilat mund të të bëjnë të ditur për shpëtim me anë të besimit që është në Jisu Krishtin”. Mësoi shumë mirë gjuhën greke dhe përktheu në gjuhën e Gotëve nga greqishtja Shkrimin e Shenjtë. Kështu bashkëkohësit e tij, dikur barbarë, filluan të përparonin në besimin Kristian. Duke mos duruar këtë aktivitet të shenjtit tirani Athanas e arrestoi shenjtin dhe e kërcënoi me jete nëse nuk do të mohonte Krishtin. E sollën përpara kryetarit Athanarkio i cili e kërcënoi se n.q.s nuk do të mohonte Krishtin atëherë do të vdiste. Por mjaft i qetë shenjti iu përgjigj: “Jam i krishterë dhe pranoj më mirë të vdes se sa të mohoj emrin e ëmbël të shpëtimtarit Krisht të cilin para të gjithëve e pohoj si Perëndi të vërtetë. Jam i gatshëm të derdh gjakun tim për hir të dashurisë që kam për të”. Duke mos duruar dot pohimin e shenjtit, tiranët filluan ta godisnin me gurë. Më pas ndezën një zjarr të madh dhe e hodhën në të. Me gjithë dhimbjet e mëdha shenjti nuk reshti së himnizuari Perëndinë e vërtetë duke e ruajtur të pastër besimin e tij deri në fund. Kështu së bashku me shumë pohues të tjerë të besimit shën Nikita dorëzoi shpirtin e tij në duart e Perëndisë duke u bërë i denjë për të marrë kurorën e martirit.

Mesazhi i Kryepiskopit të Tiranës, Durrësit dhe gjithë Shqipërisë

Në jetën e Krishtit, që u kurorëzua në Kryq dhe me Ngjalljen e Tij, u zbulua paqja e shuamanshme që Ai i dhuron botës. Perëndia, tek i cili kemi mbështetur besimin tonë, është "Perëndia i paqes" (Filip. 4:9). Kjo paqe nis nga thellësitë e qenies njerëzore, që të bëhet forcë e dobishme, e cila qetëson tërë botën. Paqja që predikon Dhiata e Re është shumëdimensionale: personale, shoqërore dhe njëkohësisht shenjtëruese, e përgjithshme, eskatologjike.      Kuptimi i krishterë i paqes së brendshme është diçka shumë më e thellë dhe më e gjerë nga qetësia e stoikëve apo nga nirvana e budistëve dhe nuk lidhet fare me apatinë për ato që ndodhin rreth nesh. Ungjilli zbuloi se e kundërta e paqes nuk është lufta, por uni, egocentrizmi vetjak, social, etnik, racial. Këtu gjendet rrënja e kërcënimit kundër paqes dhe këtu duhet të kthehen vëmendja dhe përpjekjet tona.

Apostulli Vep. 15:35-41 Ungjilli Mt. 18:1-11 (E hënë 30 korrik)

Apostulli Vep. 15:35-41

Edhe Pavli e Varnava rrinin në Antioki, duke mësuar e duke predikuar fjalën e Zotit, bashkë me shumë të tjerë. Edhe pas disa ditësh Pavli i tha Varnavës: Le të kthehemi tani të shohim si janë vëllezërit tanë në çdo qytet që dhamë lajmin e mirë për Zotin. Edhe Varnava donte të marrë me vete Joanin që quhej Mark. Po Pavli s’e gjente për mirë të marrë me vete atë që qe ndarë prej tyre nga Pamfilia, dhe nuk erdhi me ta në punë. Ndodhi pra një grindje, kaq sa ata u ndanë njëri prej tjetrit; dhe Varnava mori me vete Markun dhe lundroi për në Qipro. Po Pavli zgjodhi Silën dhe doli, si u dha prej vëllezërve në hir të Perëndisë. Edhe shkuan nëpër Siri e nëpër Kiliki, duke forcuar kishat.


Ungjilli Mt. 18:1-11
Në atë orë erdhën nxënësit tek Jisui e i thanë: Vallë, cili është më i madh në mbretërinë e qiejve? Edhe Jisui thirri pranë vetes së tij një djalë të vogël, dhe e vendosi atë në mes të tyre, e tha: Me të vërtetë po ju them juve, në mos u kthefshi e të bëheni si djemtë e vegjël, nuk do të hyni në mbretërinë e qiejve. Ai që të përulë pra veten e tij si ky djalë i vogël, ky është më i madh në mbretërinë e qiejve. Dhe ai që të presë një të këtillë djalë të vogël në emrin tim, më ka pritur mua. Po kush të pengojë një nga këta të vegjlit që më besojnë, është më mirë për të t’i varet një gur mulliri mbi qafë dhe të hidhet në fund të detit. Mjerë bota nga skandalet! Sepse është e nevojshme të vijnë skandalet, po mjerë ai njeri, prej të cilit vjen skandali. Edhe në të skandalizoftë dora jote a këmba jote, preji, dhe hidhi prej teje; është më mirë për ty të hysh në jetë i çalë a dorac, se të kesh dy duar a dy këmbë e të hidhesh në zjarr të pasosur. Edhe në të skandalizoftë syri yt, nxirre atë dhe hidhe prej teje; më mirë është për ty të hysh në jetë me një sy vetëm, se të kesh dy sy e të hidhesh në gjehenën e zjarrit. Shikoni, mos përçmoni një nga këta të vegjlit; sepse po ju them juve, se engjëjt e tyre në qiejt shohin gjithnjë faqen e Atit tim që është në qiejt. Sepse Biri i njeriut erdhi të shpëtojë të humburin.